Doruk'lu Hayat

Blogun isminden de anlaşıldığı gibi benim Doruk isminde bir oğlum var (ben daha çok köftem diyorum ona)
ne kadar sevdiğimden anneliğin ne kadar süper bir duygu olduğundan bahsetmek istemiyorum. Zaten anne olanlar biliyor, olmayanlar da sürekli duyuyorlardır
Eşimle uzun bir birlikteliğin sonunda evlendik evliliğimizin 2. yılında da bebek sahibi olmaya karar verip Allaha çok şükür fazla beklemeden oğluşumuza sağlıkla kavuştuk evt buraya kadar her şey çok güzel
hala da çok güzel ama çok zor
oğluma 13 ay boyunca kendim baktım şu an 15 aylık ve onu gerçekten seven bir ablası var. Oğlum en başından beri biraz hareketli bir çocuktu. Önceleri oğlumun ayından erken gösterdiği motor becerileri, emeklemeleri, bir yerlere tutunup kalkması ve son olarak 11 aylıkken yürümeye başlaması bizi çok memnun etti. Her yerde bununla övünür olduk. Tabii tecrübeli anneler eminim benim bu böbürlenmelerime gülmüşlerdir. Tabii ozamanlar da zordu mesela ben oğlumu 3 aylıkken kendi yatağımın tam oratsına koydum ilaç içirmiştim ve ilacı dolaba koymak için mutfağa gittiğimde bir kütleme oldu . Yaşadığım o şoku asla unutamam sanıyorum .Bir süre mutfaktan odaya gidemedim. O günden sonra oğlumu hiç yatakta yatıramadım. Salonumun ortasında duran çok severek yaptırdığım deri sehbayı oğlum 6 aylık olduktan sonra dış kapının önüne koydum. Her ne kadar annemler bu yaptığıma " ben sizi büyütürken hiçbir şeyin yerini değiştirmedim" diye karşı çıksalar da benim oğlum buna izin vermiyordu. ne zaman onu yerdeki oyun halısına yatırsam çocuğumu sehbanın altına girmiş ve sıkışmış buluyodum. Tabi ordan çıkarırken genelde kafasını da çarpıyordu.
7 aylık olup da emeklemeye başladığında benim oğlum inanılmaz hızlandı. tüm evi dolaşıyor ve inanılmaz manevralar yapıyordu. önceleri çok sevimli ve çok akıllı diye eşimle birbirimize bakıp kendimizle gurur duyuyorduk. Her ay oğlum daha da gelişti ben de geliştim sayesinde öncelikle kapı stopperıyla başladığımız güvenlik önlemlerimiz fırın, buzlabı ve klozet kilitleriyle devam etti. Evim de her yerin bir kilidi var.En son oğlumu elinde nerden bulduğunu kesinlikle kestirmediğim bir makasla çekmece kilidini kesmeye çalışırken buldum.
Bunlara bir şey söylemiyorum tabii olucak bitki gibi büyümeyeceğini tabii ki biliyorduk ama bazen bir es vermek istiyorsunuz.İşten geldiğinizde sizi ve me_meyi bekleyen kucağınıza anniii diye atlayan dünya tatlısı bir oğlunuz var. Onunla saatlerce yatakta yatmak onu emzirmek ona sarılmak istiyorsunuz.Biz oğlumla bu şekilde yatağa yatıyoruz o emerken ben onun her yerini mıncıklayıp öpmeye çalışıyorum. Ama o işi bitince kalkmak yatağın üzerinde duran aynaya vurmak onu aşağı indirmek ,karnı doydukdan sonra koparacak şekilde me_memi ısırmak, sürekli kucağıma gelmek istiyor. Ben üzerimi değiştirip mutfağa yemek hazırlmaya gtiimde ya ocaktaki yemeğe uzanmak ya da tüm dolapları aşağı indirmek istiyor.oğlumla ilgilenmeyi , yemek yapmayı, evimin toplu olmasını isteyen ben malesef eşimi hep yorulmuş ve sinirli bir şekilde karşılıyorum. çoğunlukla hoşgeldin yerini nerdesin 'e bırakıyor. Haftaasonları ise bambaşka bir konu çoooook uzun sürer :)
işin en zor yanı yine de bu değil asla şikayet etmiyorum evt zorlanıyorum tecrübesizim, hazırlıksız bir anneyim ama sürekli şükrediyorum bunları yapabildiği ve sağlıklı olduğu için
en zor yanı sabahları:((
sabah 6 da uyanıp sürekli memede kalmak istiyor evt alıştık bu şekilde ikimiz de uyuyabiliyoruz iyice dalmışsa 7 buçuk gibi yanından kalkıyorum (hala ayırmadım beraber yatıyoruz beceremedim de diyebiliriz) anında gözlerini açıp ağlamaya başlıyor. Tekrar uyutuyorum bazen uykuya geri dönebilse de çoğunlukla yataktan kalkıyor ve asla yanımdan ayrılmıyor. Giyindikten sonra biz de yatılı olan ablasını uyandırıyorum onu gördüğünde o kadar çok ağlıyor ki anlıyor annesinin gidiceğini sadece benim kucağıma gelmek istiyor. Ben her sabah tüm uzmanların asla yapmayın demesine rağmen kaçarak gidiyorum evden. apartmandan çıktığımda hala ağlayan oğlumun sesini duyuyorum. Acı veriyor , çoğunlukla ben de ağlıyorum beni teselli etmek eşime düşüyor. oğlum bizden ayrı büyüyor bu da bana acı veriyor